Krajobraz łasi się jak pies - 

To wieczór po nielekkim dniu, 

Autobus stanął, 

Możesz wysiąść, wejść, 

Lecz Anna już nie mieszka tu, 

Lecz Anna już nie mieszka tu. 



Za rzekę, w cień starych drzew 

Pobiegła kiedyś środkiem dnia - 

Muzykę wzięła z sobą, jakiś wiersz, 

Drobiazgów parę, parę zdjęć, 

Sukienkę lekką tak jak mgła. 

Czy teraz jej łatwiej żyć, 

Czy nie tnie w twarz poranny chłód, 

Pomiędzy nami, odkąd nie ma jej, 

Zwykłego ciepła mniej i mniej, 

I gorzki bywa nawet miód. 

I gorzki bywa nawet miód. 



Kochała kruche trawy źdźbło, 

Wierzyła w dźwięk trącanych strun, 

Nic więcej o niej 

Ci nie powiem, bo- 

Bo Anna już nie mieszka tu, 

Bo Anna już nie mieszka tu. 



Za rzekę, w cień starych drzew...


Usta twoje się snują, usta twe się wodzą,

Jak dwa ptaki różowe, po mnie lekko chodzą.

Jak dwa światła natchnione, oczu dotykają,

Usta twe mnie zabrały, usta twe mnie mają.



Jak wyznania wstydliwe, jak szepty szalone,

Powtarzam w ustach twoje usta niezliczone,

Od uśmiechu w kącikach do smaku języka -

Usta twoje całują i świat cały znika.