Nad wszelkim wzruszeniem i wiedzą,

Nad sensem istotnym i złudą

Jednego chcę was nauczyć,

Chcę was nauczyć cudu.



Chcę podnieść wam ręce do góry

I oczy zawiesić nad szczytem

I jednym was tchnieniem napełnić,

Chcę was napełnić zachwytem.



Sny wasze pomieszać z jawą

I jawę udziwić zjawami

I tak natchniony ucudowiony

Wierzyć chcę z wami.



Krajobraz łasi się jak pies - 

To wieczór po nielekkim dniu, 

Autobus stanął, 

Możesz wysiąść, wejść, 

Lecz Anna już nie mieszka tu, 

Lecz Anna już nie mieszka tu. 



Za rzekę, w cień starych drzew 

Pobiegła kiedyś środkiem dnia - 

Muzykę wzięła z sobą, jakiś wiersz, 

Drobiazgów parę, parę zdjęć, 

Sukienkę lekką tak jak mgła. 

Czy teraz jej łatwiej żyć, 

Czy nie tnie w twarz poranny chłód, 

Pomiędzy nami, odkąd nie ma jej, 

Zwykłego ciepła mniej i mniej, 

I gorzki bywa nawet miód. 

I gorzki bywa nawet miód. 



Kochała kruche trawy źdźbło, 

Wierzyła w dźwięk trącanych strun, 

Nic więcej o niej 

Ci nie powiem, bo- 

Bo Anna już nie mieszka tu, 

Bo Anna już nie mieszka tu. 



Za rzekę, w cień starych drzew...