Nad wszelkim wzruszeniem i wiedzą,

Nad sensem istotnym i złudą

Jednego chcę was nauczyć,

Chcę was nauczyć cudu.



Chcę podnieść wam ręce do góry

I oczy zawiesić nad szczytem

I jednym was tchnieniem napełnić,

Chcę was napełnić zachwytem.



Sny wasze pomieszać z jawą

I jawę udziwić zjawami

I tak natchniony ucudowiony

Wierzyć chcę z wami.



I znowu serce me ciche i znów dusza nieśmiała,

Miłość twa w sobie uśmiechy świata całego zebrała



Unosi je w czułych rękach, w powietrzu snuje, rozwleka,

Wielką, różową chorągwią powiewa do mnie z daleka.



Daje mi znak, że już przyszła, daje mi znak, że odeszła,

Niebo ty moje bezbrzeżne, ziemio ma nieobeszła!

Powtarza się w nieskończoność, jak jedna wielka godzina,

Na wszystkich zegarach świata wieczystość są rozpoczyna.



I niesie swój uśmiech boży, w radosnym łopoce szumie,

Ach, tylko miłość twa wielka wielkie me szczęście rozumie.