Przerosło mnie wielkie szczęście,

Zmiażdżyło mnie i przygniotło.

Rozmiata mi w oczach ziemię,

Jak gwiazda ognistą miotłą.

Płynę na jakiejś planecie,

Stoję pod jakąś pochodnią, 

Największym szczęściem jest miłość

A szczęście największą zbrodnią.



Ziemia maleje, jak komar,

I brzęczy gdzieś koło ucha,

Ach kto mnie wstrzyma, kto szumu

Słońc wirujących wysłucha!



Kto ze mnie niebo wypije. 

Kto zgasi piekło goryczy?!

Nikt! Nic się nie dzieje, tylko

Serce żywcem palone aż syczy.



Nie, nie będę

w San Francisco,

to nie to miejsce i czas,



Schną na szybie ślady łez

pora już dograć ten akt,

kto z nas kiedyś patrząc wstecz

wspomni love story sprzed lat,

wspomni love story sprzed lat. 



Papierowy księżyc z nieba spadł,

skończył się video film,

może to byt romans, może żart ?

dziś nie obchodzi mnie to,

dziś już nie martwię się tym.



Papierowy księżyc z nieba spadł, 

umarł król, niech żyje król,

znów taksówką sama jadę w świat,

w którym nie liczy się nic

prócz paru szaleństw i bzdur.



Marzy mi się

Jokohama,

hotel z obłoków i szkła,

jak mam zmienić

fałsz i banał,

życia, co byle jak trwa



Schną na szybie ślady tez,

ktoś z nas wyjść musi na plus,

taki mały dramat, lecz

wszystko w nim jasne jest już,

wszystko w nim jasne jest już.



Papierowy księżyc z nieba spadł ...