Przerosło mnie wielkie szczęście,

Zmiażdżyło mnie i przygniotło.

Rozmiata mi w oczach ziemię,

Jak gwiazda ognistą miotłą.

Płynę na jakiejś planecie,

Stoję pod jakąś pochodnią, 

Największym szczęściem jest miłość

A szczęście największą zbrodnią.



Ziemia maleje, jak komar,

I brzęczy gdzieś koło ucha,

Ach kto mnie wstrzyma, kto szumu

Słońc wirujących wysłucha!



Kto ze mnie niebo wypije. 

Kto zgasi piekło goryczy?!

Nikt! Nic się nie dzieje, tylko

Serce żywcem palone aż syczy.



I znowu serce me ciche i znów dusza nieśmiała,

Miłość twa w sobie uśmiechy świata całego zebrała



Unosi je w czułych rękach, w powietrzu snuje, rozwleka,

Wielką, różową chorągwią powiewa do mnie z daleka.



Daje mi znak, że już przyszła, daje mi znak, że odeszła,

Niebo ty moje bezbrzeżne, ziemio ma nieobeszła!

Powtarza się w nieskończoność, jak jedna wielka godzina,

Na wszystkich zegarach świata wieczystość są rozpoczyna.



I niesie swój uśmiech boży, w radosnym łopoce szumie,

Ach, tylko miłość twa wielka wielkie me szczęście rozumie.