Przerosło mnie wielkie szczęście,

Zmiażdżyło mnie i przygniotło.

Rozmiata mi w oczach ziemię,

Jak gwiazda ognistą miotłą.

Płynę na jakiejś planecie,

Stoję pod jakąś pochodnią, 

Największym szczęściem jest miłość

A szczęście największą zbrodnią.



Ziemia maleje, jak komar,

I brzęczy gdzieś koło ucha,

Ach kto mnie wstrzyma, kto szumu

Słońc wirujących wysłucha!



Kto ze mnie niebo wypije. 

Kto zgasi piekło goryczy?!

Nikt! Nic się nie dzieje, tylko

Serce żywcem palone aż syczy.



Zabiorę ciebie kiedyś właśnie tam,

samolot miękko zejdzie w dół

i miasto jak muzyczny supersam     

zbudzi sześć śpiących strun.



Taksówka żółta tak jak China Town

ruszymy tłumiąc pożar serc,

w muzykę, która nie zna prawd i kłamstw,            

ale jest, ciągle jest.

                    

Nie wszyscy wielcy już przestali grać,                

choć powiał wiatr pogodę dla bogaczy,          

złe czarne fortepiany nie chcą spać,             

żyje w nich stary blues.



Na Tin Pan Alley w sklepach dobre dni,

ulicznym grajkom znów się tutaj płaci,

głośniki dudnię przez otwarte drzwi,              

szybciej im bije puls.



W witrynach nuty z pięćdziesiątych lat,

okładki lekko zdartych płyt,

muzyka, które zawsze kochał świat,

dobrych firm

znany szyld.

Co z tego weźmiesz, to już twoja rzecz,

taksówka wróci z piskiem kół

i znów lotnisko, lot 55,

jeszcze raz

patrzysz w dół.



Nie wszyscy wielcy już przestali grać..