Jest takie dłoni wędrowanie

Że niebo we mnie się otwiera

Jest takie oczu zapatrzenie

Że się rozjaśnia każda ciemność



Jest taka chwila

Między wędrówką a zachodem gwiazd

Pełna srebrnej ciszy

Pełna miłości



Jest takie dłoni w darowanie

Że niebo się we mnie otwiera

Jest takie serca uciszenie

Że myśli twoje śnić zaczynam



Po mieście włóczę się pustym,

O, Boże, jakże to skończyć!

Jak zdobyć się na to, by odejść

I z tobą się rozłączyć.



Myślałem już nad tym tyle,

I jeszcze się męczę i myślę.

Księżyc się za mną obraca

Po szybach, po dachach, po Wiśle.



Balustrady mostu powleka

Zielono-złotym szronem,

Pytam cię, proszę i wołam

Mym sercem umęczonem.



I jestem spokojny, spokojny,

Z równowagi mnie nic nie wytrąca,

Przeliczam daty pamiętne

Każdego dnia i miesiąca.



Rocznice, daty, zdarzenia

Powtarzam, pomnażam i liczę,

I tylko mi serce z żalu

Jak pies. jak pies skowyczy.