Jest takie dłoni wędrowanie

Że niebo we mnie się otwiera

Jest takie oczu zapatrzenie

Że się rozjaśnia każda ciemność



Jest taka chwila

Między wędrówką a zachodem gwiazd

Pełna srebrnej ciszy

Pełna miłości



Jest takie dłoni w darowanie

Że niebo się we mnie otwiera

Jest takie serca uciszenie

Że myśli twoje śnić zaczynam



I znowu serce me ciche i znów dusza nieśmiała,

Miłość twa w sobie uśmiechy świata całego zebrała



Unosi je w czułych rękach, w powietrzu snuje, rozwleka,

Wielką, różową chorągwią powiewa do mnie z daleka.



Daje mi znak, że już przyszła, daje mi znak, że odeszła,

Niebo ty moje bezbrzeżne, ziemio ma nieobeszła!

Powtarza się w nieskończoność, jak jedna wielka godzina,

Na wszystkich zegarach świata wieczystość są rozpoczyna.



I niesie swój uśmiech boży, w radosnym łopoce szumie,

Ach, tylko miłość twa wielka wielkie me szczęście rozumie.