Jest takie dłoni wędrowanie

Że niebo we mnie się otwiera

Jest takie oczu zapatrzenie

Że się rozjaśnia każda ciemność



Jest taka chwila

Między wędrówką a zachodem gwiazd

Pełna srebrnej ciszy

Pełna miłości



Jest takie dłoni w darowanie

Że niebo się we mnie otwiera

Jest takie serca uciszenie

Że myśli twoje śnić zaczynam



Jak pięknie by mogło być

Na ziemi wiecznie zielonej,

Wystarczy wiedzieć, gdzie wstaje świt,

I pójść w tę stronę.



Wśród szczęku broni, zgiełku spraw

Krzyczą Kasandry wszystko wiedzące, 

Tu mądrość świata na nic się zda,

Tu trzeba umieć spojrzeć w słońce.



Jak pięknie by mogło być,

Bo przecież jesteśmy ludźmi,

Jest sen zbyt straszny, aby go śnić.

Obudźmy się, obudźmy!



Wśród krwi, pożogi toczy się gra, 

Codziennie jest Sąd Ostateczny,

Tu mądrość świata na nic się zda, 

Musimy znów stać się dziećmi. 



Jak pięknie by mogło być, 

Ziemia jest wielką Jabłonią. 

Starczy owoców wystarczy cienia 

Dla tych, co pod mą się schronią. 



Jak pięknie by mogło być, 

Przecież tak dobre jest życie.

Czy nas słyszycie, czy nas słyszycie.

Czy nas słyszycie?!