Jeśli nie zejdziesz na samo dno, 

Jak odmierzysz wysokość góry 

Z której spadałeś?



Jeśli nie ockniesz się sam na sam 

Z ciemnością gdy ci oczy napełni,

Jak kiedykolwiek przejrzysz?



Jeśli nie zliczysz swoich klęsk, 

Jak odróżnisz niemoc od pychy 

I jak się dźwigniesz?



A jeśli dokopiesz się źródła sił 

Nawet u dna i w głębi ciemności, 

Jeśli odbijesz się stamtąd, 

Powiedz kim jesteś,

Podaj mi rękę.



Nie z ikony idziesz do mnie w środku dnia

Nie z błękitu cię sprowadził ciepły wiatr

Jesteś ze mną

Tylko ze mną.

Jesteś ze mną.



Nie oszczędza twojej twarzy gorzki czas

I nie jawisz się wśród nocy w moich snach

Jesteś ze mną.

Tylko ze mną.

Jesteś ze mną.



I jest jak chciałam i jak chciałeś

Drzwi ci otwieram w dni powszednie

I w żółtym dzbanku parzę kawę,

A ty przynosisz polne kwiaty

W dni powszednie.

W dni powszednie.

W dni powszednie.



I nie wiemy, ile można sobie dać

Zapatrzenia, urzeczenia w każdy dzień,

Choć jesteśmy

Tylko z sobą.

Tylko z sobą.



I nie wiemy, ile można sobie wziąć

Z twoich dłoni, z moich dłoni w każdą noc,

Choć jesteśmy

Tylko z sobą.

Tylko z sobą.



I jest jak chciałam i jak chciałeś,

Drzwi ci otwieram w dni powszednie

I w żółtym dzbanku parzę kawę,

A ty przynosisz polne kwiaty

W dni powszednie.

W dni powszednie.

W dni powszednie.