Jeśli nie zejdziesz na samo dno, 

Jak odmierzysz wysokość góry 

Z której spadałeś?



Jeśli nie ockniesz się sam na sam 

Z ciemnością gdy ci oczy napełni,

Jak kiedykolwiek przejrzysz?



Jeśli nie zliczysz swoich klęsk, 

Jak odróżnisz niemoc od pychy 

I jak się dźwigniesz?



A jeśli dokopiesz się źródła sił 

Nawet u dna i w głębi ciemności, 

Jeśli odbijesz się stamtąd, 

Powiedz kim jesteś,

Podaj mi rękę.



Jesteśmy coraz bliżej końca,

Nic nas nie jątrzy już, nie gniewa, 

Tylko ta żałość przejmująca

Z serca do serca się przelewa. 



Tak dobrze siebie rozumiemy,

Że już nam słów nie trzeba żadnych, 

W tej umówionej zgodzie niemej

Wiem wszystko z oczu twych bezradnych 



Wiem wszystko z pustki rozpaczliwej, 

Która wysusza mnie i pali,

Z tej strasznej śmierci, którą żywy 

Wlokę za sobą coraz dalej.