Po mieście włóczę się pustym,

O, Boże, jakże to skończyć!

Jak zdobyć się na to, by odejść

I z tobą się rozłączyć.



Myślałem już nad tym tyle,

I jeszcze się męczę i myślę.

Księżyc się za mną obraca

Po szybach, po dachach, po Wiśle.



Balustrady mostu powleka

Zielono-złotym szronem,

Pytam cię, proszę i wołam

Mym sercem umęczonem.



I jestem spokojny, spokojny,

Z równowagi mnie nic nie wytrąca,

Przeliczam daty pamiętne

Każdego dnia i miesiąca.



Rocznice, daty, zdarzenia

Powtarzam, pomnażam i liczę,

I tylko mi serce z żalu

Jak pies. jak pies skowyczy.



Jeśli nie zejdziesz na samo dno, 

Jak odmierzysz wysokość góry 

Z której spadałeś?



Jeśli nie ockniesz się sam na sam 

Z ciemnością gdy ci oczy napełni,

Jak kiedykolwiek przejrzysz?



Jeśli nie zliczysz swoich klęsk, 

Jak odróżnisz niemoc od pychy 

I jak się dźwigniesz?



A jeśli dokopiesz się źródła sił 

Nawet u dna i w głębi ciemności, 

Jeśli odbijesz się stamtąd, 

Powiedz kim jesteś,

Podaj mi rękę.