Kornie jak zwierząt sierść

Czekam dłoni twych

Żurawia słyszę krzyk

Już świt



Lecz morze milczy

Opadł żagli znikający sen

Już dzień



I ty jawisz się

W blasku słońca

Ty w blasku słońca

Ty w blasku słońca



Kornie jak sokół twój

Czekam dłoni twych

Ciemnieje kryształ mórz

Już zmierzch



I kroplą światła

Jestem tobie ? najjaśniejszą z gwiazd

Już noc

A ty wiedziesz łódź

Ścieżką jasną



Krajobraz łasi się jak pies - 

To wieczór po nielekkim dniu, 

Autobus stanął, 

Możesz wysiąść, wejść, 

Lecz Anna już nie mieszka tu, 

Lecz Anna już nie mieszka tu. 



Za rzekę, w cień starych drzew 

Pobiegła kiedyś środkiem dnia - 

Muzykę wzięła z sobą, jakiś wiersz, 

Drobiazgów parę, parę zdjęć, 

Sukienkę lekką tak jak mgła. 

Czy teraz jej łatwiej żyć, 

Czy nie tnie w twarz poranny chłód, 

Pomiędzy nami, odkąd nie ma jej, 

Zwykłego ciepła mniej i mniej, 

I gorzki bywa nawet miód. 

I gorzki bywa nawet miód. 



Kochała kruche trawy źdźbło, 

Wierzyła w dźwięk trącanych strun, 

Nic więcej o niej 

Ci nie powiem, bo- 

Bo Anna już nie mieszka tu, 

Bo Anna już nie mieszka tu. 



Za rzekę, w cień starych drzew...