Kornie jak zwierząt sierść

Czekam dłoni twych

Żurawia słyszę krzyk

Już świt



Lecz morze milczy

Opadł żagli znikający sen

Już dzień



I ty jawisz się

W blasku słońca

Ty w blasku słońca

Ty w blasku słońca



Kornie jak sokół twój

Czekam dłoni twych

Ciemnieje kryształ mórz

Już zmierzch



I kroplą światła

Jestem tobie ? najjaśniejszą z gwiazd

Już noc

A ty wiedziesz łódź

Ścieżką jasną



Jakże do tego przywyknę,

Jakże z tym się oswoję,

Jak cię ogarnę, przeniknę,

Umiłowanie moje.



Jakie ci zerwę liście,

Jakim osypię pąkowiem,

Co ci, jedyna, na przyjście

Twoje najdroższe odpowiem.



Jak ci się oddam cały,

Co z siebie całego powierzę,

W mym szczęściu, w mym lęku nieśmiały,

Dawno do ciebie należę.



I tylko przywyknąć nie umiem

I tylko jeszcze się boję,

Jak cię ogarnę, zrozumiem,

Umiłowanie moje.