Kornie jak zwierząt sierść

Czekam dłoni twych

Żurawia słyszę krzyk

Już świt



Lecz morze milczy

Opadł żagli znikający sen

Już dzień



I ty jawisz się

W blasku słońca

Ty w blasku słońca

Ty w blasku słońca



Kornie jak sokół twój

Czekam dłoni twych

Ciemnieje kryształ mórz

Już zmierzch



I kroplą światła

Jestem tobie ? najjaśniejszą z gwiazd

Już noc

A ty wiedziesz łódź

Ścieżką jasną



Daj mi serce kamienne i głuche,

By się w piersiach łamało milczeniem,

W oczach ciemność i w ustach posuchę

I skroś pamięć mą wiej zapomnieniem.



Może to mnie uleczy uwolni

Od bolesnej nieludzko czułości,

Będę zsychał się dłużej, powolnej,

Lecz żył, cierpiał i męczył się prościej.