I znowu serce me ciche i znów dusza nieśmiała,

Miłość twa w sobie uśmiechy świata całego zebrała



Unosi je w czułych rękach, w powietrzu snuje, rozwleka,

Wielką, różową chorągwią powiewa do mnie z daleka.



Daje mi znak, że już przyszła, daje mi znak, że odeszła,

Niebo ty moje bezbrzeżne, ziemio ma nieobeszła!

Powtarza się w nieskończoność, jak jedna wielka godzina,

Na wszystkich zegarach świata wieczystość są rozpoczyna.



I niesie swój uśmiech boży, w radosnym łopoce szumie,

Ach, tylko miłość twa wielka wielkie me szczęście rozumie.



Jeśli nie zejdziesz na samo dno, 

Jak odmierzysz wysokość góry 

Z której spadałeś?



Jeśli nie ockniesz się sam na sam 

Z ciemnością gdy ci oczy napełni,

Jak kiedykolwiek przejrzysz?



Jeśli nie zliczysz swoich klęsk, 

Jak odróżnisz niemoc od pychy 

I jak się dźwigniesz?



A jeśli dokopiesz się źródła sił 

Nawet u dna i w głębi ciemności, 

Jeśli odbijesz się stamtąd, 

Powiedz kim jesteś,

Podaj mi rękę.