I znowu serce me ciche i znów dusza nieśmiała,

Miłość twa w sobie uśmiechy świata całego zebrała



Unosi je w czułych rękach, w powietrzu snuje, rozwleka,

Wielką, różową chorągwią powiewa do mnie z daleka.



Daje mi znak, że już przyszła, daje mi znak, że odeszła,

Niebo ty moje bezbrzeżne, ziemio ma nieobeszła!

Powtarza się w nieskończoność, jak jedna wielka godzina,

Na wszystkich zegarach świata wieczystość są rozpoczyna.



I niesie swój uśmiech boży, w radosnym łopoce szumie,

Ach, tylko miłość twa wielka wielkie me szczęście rozumie.



Daj mi serce kamienne i głuche,

By się w piersiach łamało milczeniem,

W oczach ciemność i w ustach posuchę

I skroś pamięć mą wiej zapomnieniem.



Może to mnie uleczy uwolni

Od bolesnej nieludzko czułości,

Będę zsychał się dłużej, powolnej,

Lecz żył, cierpiał i męczył się prościej.