Zmęczona jestem wszystkim i nie chcę już niczego,

Twe oczy patrzą na mnie, miłują mnie i strzegą.



Twe oczy mi wystarczą i ciche twoje słowa,

Mój smutek w nich utonie, na wieki się pochowa.



Już nigdy nie drgnie odtąd, nie jęknie, nic nie powie,

Będziemy żyć ze sobą, szczęśliwi kochankowie.



Tylko gdy mi to weźmiesz, to wszystko bezpowrotne,

Serce mi bić przestanie, szczęśliwe i samotne.



I znowu serce me ciche i znów dusza nieśmiała,

Miłość twa w sobie uśmiechy świata całego zebrała



Unosi je w czułych rękach, w powietrzu snuje, rozwleka,

Wielką, różową chorągwią powiewa do mnie z daleka.



Daje mi znak, że już przyszła, daje mi znak, że odeszła,

Niebo ty moje bezbrzeżne, ziemio ma nieobeszła!

Powtarza się w nieskończoność, jak jedna wielka godzina,

Na wszystkich zegarach świata wieczystość są rozpoczyna.



I niesie swój uśmiech boży, w radosnym łopoce szumie,

Ach, tylko miłość twa wielka wielkie me szczęście rozumie.