Usta twoje się snują, usta twe się wodzą,

Jak dwa ptaki różowe, po mnie lekko chodzą.

Jak dwa światła natchnione, oczu dotykają,

Usta twe mnie zabrały, usta twe mnie mają.



Jak wyznania wstydliwe, jak szepty szalone,

Powtarzam w ustach twoje usta niezliczone,

Od uśmiechu w kącikach do smaku języka -

Usta twoje całują i świat cały znika.



Zielone okiennice w przydrożnych zajazdach, 

Dom pod strażą szpalerów, obrosły ligustrem, 

I noc niezrozumiała i świeca przy gwiazdach

I wielki cień, snujący się za mną nad lustrem. 



Noc czekała tu lata, pod oknem uśpiona, 

Cicho pluszcząc włosami koloru indygo,

I lustro spało nocą znajome, jak żona,

I świeca kwitła prostą, świetlistą łodygą. 



I zeszliśmy się razem i razem czekamy

Kiedy przyjdziesz, nadlecisz śród szarf korowodu: 

Bruk zadzwoni kopytem, zapukasz do bramy 

Czarnej od wiatrów morskich i szorstkiej od jodu.



Wracaj miła, jedyna kochanko daleka,

Muzo cieniem rozsiana wysokim nade mną -

Noc się może przebudzić, ostatni raz czeka, 

Wszystkie światła pogasi, aż krzykniesz: jak ciemno! 



I sama nie rozeznasz się w nocnych tętentach

I nie poznasz mnie, obca, po latach rozłąki. 

...Księżyc już chodzi słupem po starych okrętach 

I czarne z masztów martwych wypłasza pająki.