Na wyspie tej, najdalszej wśród wysp 

Są złote plaże ścian i latarnie świec 

Płyną tu wędrujące okręty snów

Z tak dalekich mórz - tu znajdę ciszę 

Niebo bez chmur i brzegi łagodne.



Na wyspie tej, najdalszej wśród wysp

Na skrzypcach cicho gra zakochany świerszcz. 

Tylko tu jest najłatwiej odnaleźć się

I w dotyku rąk przychodzi miłość, 

Najczulszy gest i słowa najtkliwsze.



Do wyspy tej, najdalszej wśród wysp 

Dopłynąć możesz dziś i otworzyć drzwi. 

Płyną tu wędrujące okręty snów

Z tak dalekich mórz - tu znajdą ciszę 

Niebo bez chmur i brzegi łagodne



Jak pięknie by mogło być

Na ziemi wiecznie zielonej,

Wystarczy wiedzieć, gdzie wstaje świt,

I pójść w tę stronę.



Wśród szczęku broni, zgiełku spraw

Krzyczą Kasandry wszystko wiedzące, 

Tu mądrość świata na nic się zda,

Tu trzeba umieć spojrzeć w słońce.



Jak pięknie by mogło być,

Bo przecież jesteśmy ludźmi,

Jest sen zbyt straszny, aby go śnić.

Obudźmy się, obudźmy!



Wśród krwi, pożogi toczy się gra, 

Codziennie jest Sąd Ostateczny,

Tu mądrość świata na nic się zda, 

Musimy znów stać się dziećmi. 



Jak pięknie by mogło być, 

Ziemia jest wielką Jabłonią. 

Starczy owoców wystarczy cienia 

Dla tych, co pod mą się schronią. 



Jak pięknie by mogło być, 

Przecież tak dobre jest życie.

Czy nas słyszycie, czy nas słyszycie.

Czy nas słyszycie?!