Jesteśmy coraz bliżej końca,

Nic nas nie jątrzy już, nie gniewa, 

Tylko ta żałość przejmująca

Z serca do serca siÄ™ przelewa. 



Tak dobrze siebie rozumiemy,

Że już nam słów nie trzeba żadnych, 

W tej umówionej zgodzie niemej

Wiem wszystko z oczu twych bezradnych 



Wiem wszystko z pustki rozpaczliwej, 

Która wysusza mnie i pali,

Z tej strasznej śmierci, którą żywy 

WlokÄ™ za sobÄ… coraz dalej.





 



 



 



Zbieram się długo, od samego lata,

Zobaczyć ciebie w świętym Betlejemie, 

Tylko że od nas trzeba przejść pół świata, 

By w twą zamorską zawędrować ziemię.



Pokaż mi dzisiaj za naszym ogrodem, 

Najbliższą drogę do twojej stajenki, 

Za to opłatek przyniosę ci z miodem, 

Stanę na palcach i podam do ręki.



Snop wezmę z sobą, przyda ci się słoma: 

Niech Matka Boska w jakÄ…Å› noc zadymnÄ… 

Żłób nią wyścieli świętymi rękoma,

By ci nie było w twej kołysce zimno.



A gdy ci twardo będzie bez poduszek

I smutno - zapal na gwiazdach światełka, 

Ja ci dam trochÄ™ mych suszonych gruszek 

I zeszłoroczne opowiem jasełka.



Jak szli trzej króle z koroną na głowie, 

Jakeśmy wtedy zabili Heroda,

I jak na skrzypkach grali pastuszkowie. 

Tak ślicznie było. Tyś nie widział. Szkoda.



A potem razem z Betlejem pójdziemy 

Do nas pomodlić się gdzieś na pasterce, 

I tu usłyszysz, malusieńki, niemy,

Jak kolęduje tobie moje serce.