Jesteśmy coraz bliżej końca,

Nic nas nie jątrzy już, nie gniewa, 

Tylko ta żałość przejmująca

Z serca do serca się przelewa. 



Tak dobrze siebie rozumiemy,

Że już nam słów nie trzeba żadnych, 

W tej umówionej zgodzie niemej

Wiem wszystko z oczu twych bezradnych 



Wiem wszystko z pustki rozpaczliwej, 

Która wysusza mnie i pali,

Z tej strasznej śmierci, którą żywy 

Wlokę za sobą coraz dalej.





 



 



 



Po mieście włóczę się pustym,

O, Boże, jakże to skończyć!

Jak zdobyć się na to, by odejść

I z tobą się rozłączyć.



Myślałem już nad tym tyle,

I jeszcze się męczę i myślę.

Księżyc się za mną obraca

Po szybach, po dachach, po Wiśle.



Balustrady mostu powleka

Zielono-złotym szronem,

Pytam cię, proszę i wołam

Mym sercem umęczonem.



I jestem spokojny, spokojny,

Z równowagi mnie nic nie wytrąca,

Przeliczam daty pamiętne

Każdego dnia i miesiąca.



Rocznice, daty, zdarzenia

Powtarzam, pomnażam i liczę,

I tylko mi serce z żalu

Jak pies. jak pies skowyczy.