Jesteśmy coraz bliżej końca,

Nic nas nie jątrzy już, nie gniewa, 

Tylko ta żałość przejmująca

Z serca do serca się przelewa. 



Tak dobrze siebie rozumiemy,

Że już nam słów nie trzeba żadnych, 

W tej umówionej zgodzie niemej

Wiem wszystko z oczu twych bezradnych 



Wiem wszystko z pustki rozpaczliwej, 

Która wysusza mnie i pali,

Z tej strasznej śmierci, którą żywy 

Wlokę za sobą coraz dalej.





 



 



 



I znowu serce me ciche i znów dusza nieśmiała,

Miłość twa w sobie uśmiechy świata całego zebrała



Unosi je w czułych rękach, w powietrzu snuje, rozwleka,

Wielką, różową chorągwią powiewa do mnie z daleka.



Daje mi znak, że już przyszła, daje mi znak, że odeszła,

Niebo ty moje bezbrzeżne, ziemio ma nieobeszła!

Powtarza się w nieskończoność, jak jedna wielka godzina,

Na wszystkich zegarach świata wieczystość są rozpoczyna.



I niesie swój uśmiech boży, w radosnym łopoce szumie,

Ach, tylko miłość twa wielka wielkie me szczęście rozumie.