Daj mi serce kamienne i głuche,

By się w piersiach łamało milczeniem,

W oczach ciemność i w ustach posuchę

I skroś pamięć mą wiej zapomnieniem.



Może to mnie uleczy uwolni

Od bolesnej nieludzko czułości,

Będę zsychał się dłużej, powolnej,

Lecz żył, cierpiał i męczył się prościej.





 



 



 



Jesteśmy coraz bliżej końca,

Nic nas nie jątrzy już, nie gniewa, 

Tylko ta żałość przejmująca

Z serca do serca się przelewa. 



Tak dobrze siebie rozumiemy,

Że już nam słów nie trzeba żadnych, 

W tej umówionej zgodzie niemej

Wiem wszystko z oczu twych bezradnych 



Wiem wszystko z pustki rozpaczliwej, 

Która wysusza mnie i pali,

Z tej strasznej śmierci, którą żywy 

Wlokę za sobą coraz dalej.